บทที่ 1828 คนที่เปล่งประกายได้

ชาวบ้านกลัวว่าจะทำให้งานของนายกเทศมนตรีล่าช้า จึงพากันปฏิเสธว่าไม่เป็นไร แต่จางกู่เหวยก็ยังคงเป็นห่วง ดึงดันที่จะพาทุกคนไปเก็บสมุนไพรให้ครบทุกชนิดเสียก่อน และต้องให้ทุกคนได้เห็นของจริงและจดจำให้ได้เสียก่อนถึงจะยอม

ในที่สุด ชาวบ้านก็ขัดเขาไม่ได้ จึงต้องตอบตกลง ดังนั้น จางกู่เหวยจึงพาชาวบ้านกลุ่มใหญ่เดินขบวนเข้าป่าไป แม้แต่เด็กน้อยวัยสามขวบที่ยังไม่ได้เข้าเรียนอนุบาลก็ยังตามเข้าป่าไปด้วย

ป่าเขาที่แต่เดิมเคยรกร้างว่างเปล่า พลันกลับมาคึกคักเป็นพิเศษ ภูเขาของหมู่บ้านเฉาเจียผิงไม่ได้ถูกบุกเบิก ดังนั้นในป่าจึงมองไม่เห็นต้นไม้ที่ปลูกโดยฝีมือมนุษย์ มีเพียงต้นไผ่ตงไม่กี่กอขึ้นแซมอยู่อย่างเลือนรางท่ามกลางหมู่มวลต้นไม้ป่าอันกว้างใหญ่

ป่าเขาเขียวขจี ท้องฟ้าสีครามสูงโปร่ง สายลมในฤดูใบไม้ผลิเปรียบเสมือนมือของหญิงงาม ที่คอยหยอกเย้าหัวใจของทุกคนเบาๆ สิ่งที่เรียกว่าความหวังเริ่มเข้ามาครอบงำร่างกายของพวกเขา ซึมซาบเข้าไปในจิตวิญญาณ

เมื่อก่อนตอนเข้าป่าไปตัดฟืน พวกเขามักจะรู้สึกแขนขาอ่อนแรง แต่ตอนนี้กลับสามารถก้าวยาวๆ เดินไปตามทางเดินบนภูเขาที่ขรุขระได้อย่างสบายๆ แถมยังไม่หอบเหนื่อยอีกด้วย ราวกับเวลาหมุนย้อนกลับ ตาเฒ่ายายแก่เหล่านี้นี้ได้กลับไปเป็นหนุ่มเป็นสาวอีกครั้ง