บทที่ 1852 เมืองใหญ่นี่มันต่างออกไปจริงๆ

หลี่ชิงเฟิงมองดูจื่อเหิงที่รู้จักเก็บงำความรู้สึกแล้วก็รู้สึกซาบซึ้งใจและยินดีมาก

เขาก้มหน้าลงไปมองจื่ออวี๋ในอ้อมอก เห็นว่าเธอไม่ได้รับผลกระทบจากสภาพแวดล้อมเลยแม้แต่น้อย ยังคงหลับสนิทอย่างหอมหวานในตู้โดยสารที่เสียงดังจอแจเช่นนี้ ก็ยิ่งอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดู

จื่ออวี๋นอนหลับปุ๋ยอย่างมีความสุขและหลับไปนานมากในครั้งนี้

ตั้งแต่ขึ้นรถมาได้ไม่นาน ก็หลับยาวมาจนกระทั่งลงจากรถ

พอเธอลืมตาขึ้นมา ก็มองเห็นสถานีรถไฟที่เต็มไปด้วยผู้คนเบียดเสียดพลุกพล่านและแสงไฟสว่างจ้าจนแสบตา