บทที่ 1863 ใบชาก็เอามาทอดได้ด้วย

เขาเอ่ยกับหลี่ชิงเฟิงด้วยความรู้สึกเกรงใจอยู่บ้าง

"น้องชิงเฟิง เธอคิดว่าแบบนี้ดีไหม?"

"ต่อไปเธอสามารถมากินข้าวที่ร้านฉันได้ทุกเมื่อเลย แล้วฉันก็จะไม่เก็บเงินเธอสักแดงเดียว"

"แต่ฉันอยากให้เธอช่วยสอนวิธีทำชาผัดน้ำมันนี่ให้ฉันหน่อยน่ะ"

พูดจบ บนใบหน้าของเขาก็ปรากฏร่องรอยของความกระอักกระอ่วนใจขึ้นมาอีกครั้ง เขาพูดต่อ