บทที่ 1869 ซานหลี่จี้

หลี่ชิงเฟิงฟังแล้วก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว

เขามองหลี่ชิงเจียงที่ก้มหน้าอยู่แล้วถามว่า "ทำไมล่ะ? หรือว่านายยังคิดถึงเหลียงจิ้งอู๋คนนั้นอยู่อีก?"

"เปล่าหรอก" หลี่ชิงเจียงปฏิเสธ "ฉันแค่รู้สึกว่ายังไงก็เคยเป็นสามีภรรยากันมาก่อน ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องทะเลาะกันให้มองหน้ากันไม่ติดก็เท่านั้นเอง"

"อีกอย่าง ไม่ว่าจะพูดยังไง เหลียงจิ้งอู๋ก็เป็นแม่ของเด็กสองคน"

"น้องชายของเธอจะแย่แค่ไหน เขาก็เป็นน้าของเด็กๆ"