บทที่ 1872 ปีศาจบ้าหนุนน้องชาย

"มิน่าล่ะไอ้หมอเหลียงอันเฉวียนนี่ถึงได้ทำตัวกร่างนัก"

หลี่ชิงเจียงพยักหน้า ในใจไม่มีความรู้สึกปั่นป่วนว้าวุ่นเหมือนครั้งก่อนอีกแล้ว

เขาถามขึ้นว่า "แล้วแบบนี้พวกเราจะยังเข้าไปดูบ้านกันอีกไหม?"

"เข้าสิ ทำไมจะไม่เข้าล่ะ?" หลี่ชิงเฟิงตอบ "พวกเรามาดูบ้าน ไม่ได้มาดูพวกเขาสักหน่อย มันเกี่ยวอะไรกับพวกเขาด้วยล่ะ?"

เสียงพูดคุยของทั้งสองคนไม่ได้จงใจหลบเลี่ยงคนอื่นๆ เลย