บทที่ 1875 พนักงานขายหน้าใหม่

พูดจบ เขาก็ก้าวเท้าเดินเข้าไปข้างใน

แต่เดินไปได้สองก้าวก็หยุดชะงักแล้วพูดว่า "ฉันก็ไม่ได้กลัวว่าลูกๆ จะคิดถึงเธอหรอกนะ"

"แค่กลัวว่าพอพวกเธอคิดถึงเธอแล้วจะเสียใจ จะร้องไห้"

"จะคิดไปเองว่าตัวเองยังดีไม่พอ ถึงได้ถูกแม่แท้ๆ ทอดทิ้ง"

"ดังนั้น เพื่อเห็นแก่เด็กสองคน ขอให้เธอพยายามค่อยๆ หายไปจากชีวิตของพวกเราในวันข้างหน้าเถอะนะ"