บทที่ 1888 รางวัลพิเศษเฉพาะประเภท

แม้ว่าเมื่อเช้านี้จูเต๋อจะแนะนำผู้ยิ่งใหญ่และนักสะสมในวงการพฤกษศาสตร์ให้เขารู้จักไปไม่น้อยแล้ว แต่หลี่ชิงเฟิงก็ยังรู้สึกว่าไม่พอ

หากต้องการขายกล้วยไม้ชั้นยอดของตัวเองให้ได้ราคาที่สูงเกินธรรมดา ก็ต้องล่อเอาพวกผู้ยิ่งใหญ่ที่ซ่อนตัวอยู่และยังไม่ปรากฏตัวออกมาให้ได้

คนยิ่งเยอะ การแข่งขันก็ยิ่งสูง ราคาประมูลก็จะยิ่งพุ่ง

จูเต๋อได้ยินดังนั้นก็หัวเราะร่วน ชี้หน้าหลี่ชิงเฟิงแล้วพูดว่า "ไอ้หนูอย่างนายมันหน้าเงินจริงๆ"

เขาคิดยังไงก็ไม่เข้าใจ หลี่ชิงเฟิงคนนี้ก็ไม่ได้ขัดสนเงินทอง ทำไมถึงได้หมกมุ่นอยากจะขายกล้วยไม้ต้นนั้นให้ได้ราคาสูงลิ่วขนาดนี้กันนะ?