บทที่ 1895 ทุกสรรพสิ่งล้วนไม่มีอะไรแน่นอน

จูปาจินประคองพ่อของตัวเองไว้เช่นกัน แล้วสบถด่า "บ้าเอ๊ย หรือว่าจะยอมให้ไอ้พวกลูกเต่าพวกนั้นสมหวังจริงๆ?"

"คะแนนของพวกเราดันน้อยกว่าพวกมันตั้งสิบห้าคะแนนเชียวนะ!"

"ถ้าเป็นแบบนี้ พวกเราก็ต้องยอมอยู่ใต้ตีนพวกมันไปตลอดงั้นสิ?"

"ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร" จูเต๋อยืนตัวตรงได้แล้วโดยมีหลี่ชิงเฟิงคอยพยุง

เขาสูดหายใจเข้าลึก พยายามสงบสติอารมณ์ลงเล็กน้อย ทอดสายตามองต้นไม้ดอกไม้บนเวทีแต่ไกล แล้วเอ่ยว่า