บทที่ 1906 ปลาไหลแห้ง

หลังมื้อเย็น หลี่ชิงเฟิงก็พาเด็กๆ กลับไปที่ห้องพักในโรงแรม จากนั้นก็พากันวาร์ปจากห้องพักกลับมาที่ถ้ำ

วันนี้หัวใจของเขาเต้นแรงเกินไปแล้ว พอถึงถ้ำเขาเลยไม่อยากขยับตัวทำอะไรทั้งนั้น อยากจะแค่นอนดูดาวดูเดือนบนเก้าอี้เอนในลานบ้าน

จื่อเหิงมองดูห้องครัวที่ว่างเปล่าเงียบเหงา พลางอดกลั้นความหิวแล้วเอ่ยถามขึ้น

"คุณพ่อ ทำไมคุณพ่อไม่ทำกับข้าวล่ะครับ?"

หลี่ชิงเฟิงปรายตามองเขาแวบหนึ่ง แล้วตอบเนิบๆ "วันนี้พ่อรู้สึกไม่อยากขยับตัวเลยน่ะสิ"