บทที่ 1914 ทำไมเขาไม่เหาะขึ้นฟ้าไปเลยล่ะ

อวี๋ซวนซวนยังคงเอ่ยชมต่อไปว่า "ฉันจะบอกพี่ให้นะ ยาขี้ผึ้งชิงเสวียนนี่พี่ชิงเฟิงก็เป็นคนทำขึ้นมาเหมือนกัน" "สรรพคุณมันดีมากๆ เลยนะ พวกคุณนายเศรษฐีที่เมืองเหอซื่อของพวกเราต่างก็กินยาขี้ผึ้งชิงเสวียนนี่กันทั้งนั้น" "ใครก็ตามที่เคยกินยาขี้ผึ้งชิงเสวียน ไม่มีใครไม่บอกว่ามันดีเลยสักคน" "เดี๋ยวฉันจะเอามาให้พี่ลองสักสองกระปุก พี่ลองชิมดูก็จะรู้เอง"

เฮ่าซินโหรวคงจะชินกับความสงสารแบบนี้แล้ว จึงเพียงแค่เอ่ยขอบคุณด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนอย่างยิ่ง

แต่เสิ่นเข่อเวยกลับมีสีหน้าดูแคลน "พูดเวอร์เกินไปหรือเปล่า" "ยุคสมัยนี้แม้แต่เงินหยวนยังมีคนบ่นว่าเสื่อมค่าเร็วเลย ยาขี้ผึ้งแค่กระปุกเดียวจะได้รับคำชมจากทุกคนได้ยังไง? จะคุยโวก็ไม่ต้องโม้ขนาดนี้ก็ได้มั้ง"

อวี๋ซวนซวนหันขวับไปมองเสิ่นเข่อเวย สีหน้าก็มืดครึ้มลงทันที "เธอจะไปรู้อะไร?" "เธอเคยกินยาขี้ผึ้งชิงเสวียนหรือเปล่า?" "ถ้าไม่เคยกินก็หุบปากไปเลย!"

"ทำไม ไม่เคยกินแล้วจะพูดไม่ได้หรือไง?" เสิ่นเข่อเวยแค่นหัวเราะ "หรือว่าเงื่อนไขในการที่ฉันจะวิจารณ์หนังว่าสนุกหรือไม่สนุก ฉันจำเป็นต้องเคยได้รางวัลออสการ์สาขานักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมมาก่อนด้วยงั้นเหรอ?" "ปัญญาอ่อนไปไหม?" "ที่เธอพูดมันก็ฟังดูเด็ดขาดเกินไปจริงๆ นี่นา แล้วจะไม่ให้คนอื่นพูดถึงเลยหรือไง?"