บทที่ 1928 สือเกาหยวน

หลี่ชิงเฟิงกำลังคิดจะอธิบายบ่ายเบี่ยงไปสักสองสามประโยค ก็ได้ยินสือเหล่ยถอนหายใจ:

"เฮ้อ เป่าเป่าจื่ออวี๋คิดถึงบ้านแล้วใช่ไหม?"

"ไม่เป็นไรนะ รออีกไม่กี่วัน ธุระที่เมืองหลวงของมณฑลเสร็จเมื่อไหร่ คุณพ่อก็จะพาหนูกลับบ้านแล้ว!"

พูดจบ เขาก็เดินเข้าไปอุ้มแม่หนูน้อยขึ้นมาจากโซฟาด้วยความเอ็นดูอย่างยิ่ง

แม่หนูน้อยคนนี้โชคดี แต่ในขณะเดียวกันก็โชคร้ายด้วย