บทที่ 1947 อันดับต้นๆ

เมื่อคิดได้เช่นนี้ ฉางฮุยจึงรีบไกล่เกลี่ย "ฮ่าฮ่าฮ่า พี่สือเหล่ย ดูคุณสิเครียดไปได้ นายน้อยหลี่ก็แค่ล้อเล่นกับคุณเท่านั้นแหละ คุณไม่ต้องเครียดขนาดนั้นหรอก"

"ต้องรู้ไว้นะว่า ตระกูลหลี่ในเมืองหลวงของมณฑลเป็นถึงบุคคลที่มีหน้ามีตา จะมาบังคับให้คุณขายพลอยสีม่วงน้ำเงินได้ยังไงกัน"

"จริงไหมครับ นายน้อยหลี่"

ฉางฮุยพูดมาขนาดนี้แล้ว ถ้าหลี่รั่วจีเป็นคนฉลาด ก็ควรจะโอนอ่อนผ่อนตามลงบันไดมาเสีย

แต่หลี่รั่วจีไม่ได้ฉลาดขนาดนั้น เขากลับมองสือเหล่ยอย่างได้ใจแล้วพูดว่า "นายก็ได้ยินแล้วนี่ ขนาดประธานฉางยังบอกว่าตระกูลหลี่ของฉันมีหน้ามีตาในเมืองหลวงของมณฑล หรือว่าหน้านิดๆ หน่อยๆ แค่นี้นายจะไม่ให้ฉันงั้นเหรอ"