บทที่ 1965 ครอบครัวร่วมแรงร่วมใจกัน

หลี่ฟู่อันด่าทออยู่พักใหญ่ จากนั้นก็คว้าจอบเดินจากต้นหมู่บ้านไปจนถึงท้ายหมู่บ้าน ทุกครั้งที่เดินผ่านแปลงผัก เขาจะต้องเข้าไปตรวจดูสักหน่อย หากเห็นว่าแปลงผักบ้านไหนมีต้นหอมอายุยืน เขาก็จะแหวกดูดินที่โคนต้นหอมอย่างละเอียด ถ้าเพิ่งปลูกลงไปใหม่ๆ ล่ะก็ จะต้องเป็นของที่ขโมยของเขาไปอย่างแน่นอน

แต่เขาเดินดูไปแหวกดูไปตลอดทาง กลับไม่พบต้นหอมอายุยืนที่เพิ่งปลูกใหม่เลยแม้แต่ต้นเดียว พวกชาวบ้านก็ปล่อยให้เขาตรวจดูไปตามสบาย เพราะทุกคนรู้ตัวดีว่าไม่ได้เป็นคนขโมยผัก จึงบริสุทธิ์ใจ ถึงแม้สิ่งที่หลี่ฟู่อันทำหายจะเป็นแค่ต้นหอมอายุยืนที่ไม่มีราคาค่างวดอะไร แต่ทุกคนก็เห็นใจเขา จึงไม่มีใครเข้าไปห้ามปราม บางคนถึงกับช่วยเปิดประตูรั้วแปลงผักให้เขาด้วยซ้ำ

หลังจากหลี่ฟู่อันตรวจดูแปลงผักแปลงสุดท้ายเสร็จ เขาก็ทิ้งตัวลงนั่งจุ้มปุกกับพื้นแล้วเริ่มร้องไห้โฮ

"ไอ้หัวขโมยผักบัดซบเอ๊ย ขโมยกุยช่ายฉันไปก็แล้วไปเถอะ นี่ยังจะมาขโมยต้นหอมอายุยืนของฉันไปอีก!"

"ผักที่ฉันอุตส่าห์ตรากตรำปลูกมา ฉันยังไม่ได้ลิ้มรสเลยด้วยซ้ำ!"