บทที่ 1990 ความสูงหนึ่งพันห้าร้อยเมตรเหนือระดับน้ำทะเล

หลี่ชิงเฟิงออกแรงใช้จอบขุดดินไปพลาง พูดไปพลางว่า

"บ้านที่ผมอยู่ตอนแรกแสงสว่างส่องเข้าไม่ถึง แดดส่องไม่นานพอ ผมก็เลยคิดว่า ถ้าผมสร้างบ้านหินหลังนี้เสร็จ ต่อไปผมก็จะเอาของมาตากแดดที่นี่ได้ครับ"

เขาเองก็ปลูกพืชผลทางการเกษตรไว้ไม่น้อยเหมือนกัน ต่อไปพอเก็บเกี่ยวผลผลิตแล้ว ก็สามารถเอาพืชผลที่ต้องตากแห้งมาตากแดดที่นี่ได้ทั้งหมด

บ้านหลังนี้ใช้เป็นทั้งที่อยู่อาศัยและโกดังเก็บของได้ในเวลาเดียวกัน

ส่วนเรื่องฟ้าผ่าอะไรพวกนั้นก็ไม่ต้องกังวล ให้จื่อเหิงมาเหยียบรอยเท้าไว้สักรอยก็ปลอดภัยหายห่วง รับรองว่ารู้สึกปลอดภัยเต็มเปี่ยม