บทที่ 1993 ฉันคือพ่อของแก

พอเหลียงอันเฉวียนได้ยินว่างานกำลังจะไม่รอด ก็คุกเข่าดังตุ้บต่อหน้าหลี่ชิงเจียงโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง

ไม่เรียกคนอื่นว่าไอ้บ้านนอกอีกต่อไป แต่กลับพูดด้วยใบหน้าประจบประแจงว่า

"พี่เขย ก่อนหน้านี้ผมมันตาต่ำเอง ผมผิดไปแล้ว พี่... พี่เห็นแก่ที่เราเคยเป็นครอบครัวเดียวกัน อย่าถือสาผมเลยนะ พี่ว่าดีไหม"

หลี่ชิงเจียงโบกมือ "นายเรียกผิดแล้ว ฉันไม่ใช่พี่เขยนาย"

เหลียงอันเฉวียนหัวเราะแหะๆ "ในใจผม พี่เป็นพี่เขยผมตลอดไปนั่นแหละครับ"