บทที่ 2015 คนเท้าเปล่าไม่กลัวคนใส่รองเท้า

ภายใต้แสงจันทร์ที่สว่างไสว น้องสาววิ่งเล่นไปรอบๆ เด็ดดอกไม้เล็กๆ จากทุ่งหญ้าแล้วนำมาใส่ลงในน้ำอาบของเขาครั้งละดอก

เสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊ากถูกสายลมยามค่ำคืนพัดพาไป ฟังดูใสกระจ่างยิ่งกว่าเสียงนก และไพเราะยิ่งกว่าเสียงน้ำ

พ่อยังคงยุ่งอยู่ เดินเข้าเดินออกทั้งในและนอกบ้าน วิ่งขึ้นวิ่งลงเขาไปมา

ทุ่งหญ้าที่เดิมทีว่างเปล่า ผ่านไปไม่นานก็ถูกเขานำกองหินมากองไว้จนเต็มอีกแล้ว

เมื่อมองดูสิ่งเหล่านี้ จื่อเหิงก็อดไม่ได้ที่จะยกยิ้มมุมปาก