บทที่ 2018 ทองคำแท่งทับกระดาษ

หลี่ชิงเฟิงหันกลับไปมองจื่อเหิง เมื่อเห็นลูกชายขมวดคิ้วแน่น จึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มว่า

"รู้สึกว่าพวกเขาน่าสงสารมากเลยใช่ไหมล่ะ"

จื่อเหิงเงยหน้ามองพ่อ เมื่อเห็นสีหน้าราวกับกำลังดูเรื่องตลกของพ่อ คิ้วของเขาก็ยิ่งขมวดแน่นขึ้นไปอีก

"ตอนนี้ผมไม่ใช่เด็กเล็กๆ แล้วนะ ผมไม่ถูกเปลือกนอกหลอกง่ายๆ หรอกน่า"

"อ้อเหรอ" หลี่ชิงเฟิงแสดงสีหน้าประหลาดใจ "งั้นลองเล่าให้พ่อฟังหน่อยสิ ว่าพวกเขาน่ะมีเบื้องหลังยังไง"