บทที่ 206 ไม่ยอมก็ต้องยอม

จ้าวหลานฮวารู้สึกน้อยใจ "ก็ตอนดึกดื่นค่อนคืน ฉันต้องนอนเฝ้าบ้านเก่าอยู่คนเดียวเงียบๆ พวกแกก็ไม่กลับไปนอน แล้วจะไม่ให้ฉันดูมือถือได้ยังไง?"

เหมาเสี่ยวว่างเถียงไม่ออก ได้แต่ก้มหน้าก้มตากินข้าว

เสวียหลิงหลิงจึงรีบพูดขึ้นว่า "แม่จ๊ะ พวกเราก็บอกแม่แล้วไงว่าให้ย้ายมาอยู่ด้วยกันที่นี่"

"ฝันไปเถอะ!" จ้าวหลานฮวาปฏิเสธทันควันโดยไม่ต้องคิด "ที่นี่จะเลี้ยงไก่สักตัวยังลำบาก จะไปสะดวกสบายเหมือนบ้านเก่าฉันได้ยังไง"

เสวียหลิงหลิงจนคำพูด