บทที่ 2083 ลาก่อนนะ ซาหนิว

เฟิ่งหรูชางถอนหายใจ มองดูท่าทีเงียบขรึมและเคียดแค้นของทั้งสองครอบครัว เขาส่ายหน้าแล้วเอ่ยขึ้นว่า

"ผมรู้ว่าทุกคนต่างก็มีความลำบาก"

"แต่ยิ่งลำบาก ก็ยิ่งต้องสามัคคีกันไม่ใช่หรือไงครับ"

"โบราณว่าไว้ หลายคนช่วยกันหาฟืน กองไฟก็ยิ่งลุกโชน"

"พวกเราอยู่ในหมู่บ้านเดียวกัน ก็เหมือนเป็นครอบครัวเดียวกันนั่นแหละครับ"