บทที่ 2095 ไฉ่อิงคลื่นไส้อาเจียน

หลี่ชิงเฟิงมองดูของดำปี๋นั่นแค่แวบเดียวก็หันหน้าหนีทันที

จื่อเหิงสูดดมกลิ่นแล้วก็กินข้าวสวยน้อยลงไปหนึ่งชาม

จื่ออวี๋นึกว่าตัวเองจะต้องกินของที่พี่ซาหนิวทำ ยังไม่ทันเริ่มกินก็ตกใจกลัวจนร้องไห้จ้าออกมาแล้ว

ดังนั้น บนโต๊ะอาหาร สามคนพ่อลูกจึงนั่งอยู่ฝั่งหัวโต๊ะห่างออกไปไกล ส่วนซาหนิวนั่งอยู่ฝั่งท้ายโต๊ะเพียงคนเดียว

จื่อเหิงกับจื่ออวี๋กินกับข้าวที่พ่อเตรียมให้ด้วยมือตัวเองพลางเอ่ยปากชมไม่ขาดปากว่าอร่อย