บทที่ 2097 อาวุธชีวภาพของจื่อเหิง

ในวินาทีนี้ จ้วงจ้วงรู้สึกเพียงว่าความยากลำบากที่เคยได้รับเพื่อขยายฝูงก่อนหน้านี้ ล้วนคุ้มค่าแล้ว

ป๊ะป๋าต้องเป็นเพราะเห็นความพยายามของมันแน่ๆ ถึงได้กอดมันอย่างอ่อนโยนขนาดนี้

มันเพลิดเพลินกับช่วงเวลาอันเงียบสงบในขณะนี้มากจนอดไม่ได้ที่จะหรี่ตาลงเล็กน้อย และผงกหัวตามไปด้วย

ทว่า วินาทีต่อมา ก็ได้ยินป๊ะป๋าพูดต่อว่า

"ในเมื่อแกก็รู้สึกว่าฉันดีกับพวกแก ถ้างั้นแกก็ขี้ให้ฉันดูสักกองสิ"