บทที่ 2101 ผู้ใหญ่บ้านเฟิ่งไข่ในหิน

คุณลุงยัดถุงพลาสติกใส่อ้อมอกเฟิ่งหรูชางด้วยความรู้สึกเกรงใจนิดๆ เอ่ยว่า "หรูชาง คราวก่อนเธอสอนฉันเล่นมือถือ ฉันยังไม่มีของดีๆ อะไรให้เธอเลย" "ปลานี่ฉันเพิ่งไปช้อนมาจากแม่น้ำวันนี้ กินไม่หมดหรอก เอาไปลองชิมดูสักสองสามตัวสิ"

เฟิ่งหรูชางเปิดถุงพลาสติกดูข้างใน ก็เห็นปลาตัวเล็กๆ ขนาดกว้างราวสองนิ้วสิบกว่าตัว แถมยังทำความสะอาดควักไส้เรียบร้อยแล้ว เขารู้สึกประหลาดใจมาก "คุณลุงตกปลาพวกนี้มาเหรอครับ"

"แฮะๆ ฉันจะมีเวลาว่างขนาดนั้นที่ไหนกัน" คุณลุงเกาหัวด้วยความเขินอาย มองซ้ายมองขวา แล้วขยับเข้าไปใกล้เฟิ่งหรูชาง กระซิบเสียงเบา "ปลาพวกนี้ฉันใช้กระด้งช้อนมาน่ะ" "ในแม่น้ำบ้านเราปลาเยอะจะตาย ช้อนสุ่มๆ ก็ได้แล้ว"

เห็นท่าทางลับๆ ล่อๆ ของเขา เฟิ่งหรูชางก็อดขำไม่ได้ "คุณลุงไม่อยากให้คนอื่นรู้ใช่ไหมครับว่าปลาหมู่บ้านเราจับง่าย"

คุณลุงหัวเราะแฮะๆ "ก็ไม่ใช่อย่างนั้นหรอก หลักๆ คือฉันกลัวพวกเด็กๆ ในหมู่บ้านรู้เข้าแล้วจะพากันไปช้อนปลาต่างหาก" "ถึงตอนนั้นถ้าเกิดอุบัติเหตุอะไรขึ้นมา คนอื่นก็จะมาโทษฉันว่าเป็นตัวอย่างที่ไม่ดี ถึงตอนนั้นฉันก็คงเถียงไม่ออก"