บทที่ 2142 ควรจะเจาะฟ้าให้เป็นรู

หลานเจ๋อหัวเราะอีกครั้ง "จะกลัวอะไร ฉันเป็นถึงคนที่เคยกินยาเม็ดหู่หนิวมาแล้วนะ"

"เสียเลือดแค่นี้เอาชีวิตฉันไม่ได้หรอก"

หลานเจ๋อสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ขยับร่างกายที่เดิมทีโอนเอนให้กลับมานั่งตัวตรงขึ้นเล็กน้อย

เหงื่อเย็นเยียบผุดซึมออกมาจนชุ่ม

คาดว่าคงเป็นเพราะขยับตัวแรงเกินไปจนไปกระทบกระเทือนถึงแผล