บทที่ 2159 ความรู้สึกที่ได้ยืนหยัดอย่างมั่นคง

มื้อเที่ยงกินกันอย่างเร่งรีบ ไม่ค่อยมีอะไรอร่อยตกถึงท้อง

มื้อเย็นจะทำลวกๆ ไม่ได้แล้ว

เมื่อเห็นหลานซานวั่งที่ขาสองข้างพิการต้องใช้ไม้ค้ำยันกำลังวุ่นวายอยู่กับการต้อนรับ หลี่ชิงเฟิงย่อมนั่งไม่ติด

ชายหนุ่มที่ร่างกายแข็งแรงสมบูรณ์อย่างเขา จะมานั่งดูคนพิการวุ่นวายต้อนรับขับสู้ตัวเองได้อย่างไร ต่อให้เขาจะมีความดีความชอบมากแค่ไหน ก็ยังรู้สึกไม่สบายใจอยู่ดี

เขาจึงรีบเข้าไปดึงหลานซานวั่งที่กำลังจะไปเชือดไก่ไว้แล้วพูดว่า