บทที่ 2163 กวนหง

หลี่ชิงเฟิงไม่เข้าใจสถานการณ์ รีบถอยหลังไปสองสามก้าว พร้อมกับดึงมือที่ถูกคุณย่าทวดจับไว้ออกมา แล้วถลันไปยืนอยู่ข้างเด็กทั้งสองคนเพื่อเอาตัวบังเด็กๆ ไว้ด้านหลังในพริบตา

การผละหนีของเขาทำให้หญิงชราที่ตกอยู่ในภวังค์ครึ่งหลับครึ่งตื่นสะดุ้งเฮือก ก่อนจะรีบลนลานควานหาสะเปะสะปะไปรอบๆ พร้อมกับร้องไห้โฮออกมา

"อาจือ อย่าไป อาจือ อย่าเพิ่งไป ย่าอยู่นี่แล้ว ไม่ต้องกลัว ย่าจะรับผิดแทนหลานเอง อาจือ ไม่ต้องกลัวนะ ไม่ต้องกลัว"

ดวงตาทั้งสองข้างของเธอพร่ามัวจนมองไม่เห็นรูม่านตาแล้ว เห็นเพียงน้ำตาที่เอ่อท้นไหลรินออกมาอย่างไม่มีวันเหือดแห้ง

แต่เธอก็ยังพอมองเห็นเลือนรางว่าอาจือของเธออยู่ตรงไหน จึงยื่นมือทั้งสองข้างออกไปหาหลี่ชิงเฟิง หวังจะคว้าตัวเอาไว้ แต่กลับคว้าได้เพียงอากาศที่เย็นเยียบ