บทที่ 2168 ร่องรอย

เห็นได้ชัดว่าคนแก่ยังไม่ตระหนักถึงความเปลี่ยนแปลงของชีวิต

พวกเขารู้สึกไปตามสัญชาตญาณว่า วันเวลาข้างหน้าก็คงไม่ต่างจากที่ผ่านมามากนัก

ก็เหมือนกับปลาที่ถูกขังอยู่ในตู้ปลามานานแสนนาน วันหนึ่งเมื่อถูกปล่อยกลับสู่แหล่งน้ำตามธรรมชาติ มันก็คงจะกักขังตัวเองอยู่แต่ในพื้นที่เล็กๆ โดยสัญชาตญาณ ไม่กล้าว่ายออกไปไกล

หลี่ชิงเฟิงยิ้มตอบ "จะพูดแบบนั้นไม่ได้นะครับ"

"เรายังไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่ว่าต่อไปพวกตระกูลหยางจะเป็นยังไง แต่อย่างน้อยตอนนี้พวกเราก็ต้องใช้ชีวิตให้ดีไม่ใช่เหรอครับ"