บทที่ 2172 ไปฟ้องตระกูลหยางที่เมืองเอกของมณฑล

หลี่ชิงเฟิงส่ายหน้า "เรื่องความรักและการแต่งงานมันเป็นเสรีภาพ เขาจะแต่งกับใครมันก็เป็นสิทธิ์ของเขา ขอแค่เขาไม่ได้มีส่วนร่วมในการทำร้ายชาวบ้านก็พอแล้วครับ"

"ที่พวกคุณบอกว่าไอ้หยางกินคนลักพาตัวอาเป่า ใครจะเป็นพยานให้ได้บ้างครับ"

"อาเป่ากับปู่ย่าของเขาเป็นพยานได้สิครับ" หลานเจ๋อตอบ "เรื่องนี้ทุกคนในหมู่บ้านต่างก็รู้กันดี ตอนนั้นปู่ย่าของอาเป่าแทบจะเปิดศึกกับคนตระกูลหยางอยู่แล้ว"

"หึ ตามความเห็นของฉันนะ ไอเดียลักพาตัวอาเป่าไปขายนี่น่าจะเป็นความคิดของแม่เลี้ยงอาเป่านั่นแหละ ได้ยินมาว่าสองผัวเมียนั่นมีลูกชายเป็นของตัวเองแล้ว จะยังเก็บอาเป่าไว้ทำไมอีกล่ะ" มีคนพูดขึ้นด้วยความเจ็บแค้น

หลี่ชิงเฟิงยังคงส่ายหน้า "แค่อาเป่ากับปู่ย่าของเขาเป็นพยานคงไม่พอหรอกครับ ทางที่ดีที่สุดคือต้องทำให้คนตระกูลหยางยอมรับสารภาพออกมาเอง ไม่อย่างนั้นตามที่พวกคุณบอก ถ้าเราพึ่งแค่หลักฐานจากฝ่ายเรา มันยากมากที่จะเอาผิดพวกมันได้"