บทที่ 2182 เถาวัลย์รัดต้นไม้ใหญ่

เดิมทีหลี่ชิงเหอก็รู้สึกเสียดายเงินหนึ่งหมื่นแปดพันหยวนนั่นอยู่เหมือนกัน แต่พอโอนไปจริงๆ แล้วได้เห็นญาติสนิทซาบซึ้งจนน้ำตาแทบไหล เขาก็รู้สึกว่าทุกอย่างมันคุ้มค่าแล้ว

เขายังตบหน้าอกรับประกันอีกว่า "คุณยายครับ วางใจเถอะครับ ถ้ามีเวลาเมื่อไหร่ ผมจะพาเมียกับลูกไปเยี่ยมพวกท่านแน่นอน"

"เงินนั่นพวกท่านก็เก็บไว้ดีๆ นะครับ อย่างที่ชิงเฟิงบอกนั่นแหละ ดูแลตัวเองให้ดีๆ หน่อย อย่าขี้เหนียวเลย"

"หลานชายคนนี้ของท่าน ถึงจะไม่มีความสามารถอะไรอย่างอื่น แต่เรื่องหาเงินนี่ผมเก่งนะครับ!"

เรื่องนี้หลี่ชิงเหอมั่นใจมาตลอด