บทที่ 2185 ฟันกันเอง

หยางสือเหรินมองดูไอ้หนุ่มหน้าโง่ตรงหน้าที่ดูเหมือนจะยังไม่เข้าใจสถานการณ์ ก็อดไม่ได้ที่จะแค่นรอยยิ้มเย็นชา:

"ทำไมพวกเราจะอยู่ที่นี่ไม่ได้ล่ะ"

"ถ้าพวกเราไม่อยู่ที่นี่ แล้วจะสับหัวของพวกสวะอย่างพวกแกให้หลุดออกมาได้ยังไง"

พูดพลาง เขาก็ยกมีดดาบเล่มใหญ่ในมือขึ้นมาลูบเบาๆ

คมมีดสะท้อนแสงสีเงินเย็นเยียบ ถึงแม้จะอยู่ภายใต้แสงแดดจ้าในเวลานี้ ก็ยังไม่อาจสะกดกลั้นความกระหายเลือดของมันเอาไว้ได้