บทที่ 2188 ยอมรับผิดกับเหล่าผู้นำ

แต่ปัญหาคือ พวกเขาล้วนเป็นชาวนาที่ซื่อสัตย์สุจริต หนึ่งคือไม่ได้ถือมีด สองคือไม่ได้พกปืน แม้แต่ท่อนไม้หรือไม้จิ้มฟันสักอันก็ไม่มีติดมือ พวกเขาทำเพียงแค่เปล่งเสียงตะโกนร้องแหกปากโวยวายกันสุดเสียงเท่านั้น

เสียงตะโกนนั้นแหลมปรี๊ดบาดหูเป็นพิเศษ แม้แต่ผู้คนที่สัญจรไปมาต่อให้ไม่อยากสนใจ ก็ยังถูกบังคับให้ต้องรับฟังเสียงของพวกเขา

พวกเขาหลบหนีการจับกุมไปพลาง ตะโกนร้องเรียนถึงความไม่ยุติธรรมของกฎหมายไปพลาง ร้องเรียนเรื่องที่คนตระกูลหยางทำชั่วสารพัด และร้องเรียนเรื่องที่เบื้องบนเห็นแก่พวกพ้องจนบิดเบือนกฎหมาย

ประชาชนตาดำๆ ในระดับรากหญ้าส่วนใหญ่ในปัจจุบัน ล้วนเคยพบเจอเรื่องราวทำนองนี้มาแล้วทั้งนั้น แม้จะไม่ได้มีสภาพน่าเวทนาเท่าคนตระกูลหลาน แต่โดยพื้นฐานแล้วต่างก็เคยเผชิญกับความไม่เป็นธรรมในรูปแบบต่างๆ มาแล้วแทบทั้งสิ้น

ดังนั้น หลังจากที่คนตระกูลหลานตะโกนคำพูดเหล่านี้ออกไป ผู้คนจำนวนไม่น้อยก็พลอยรู้สึกฮึกเหิมเลือดลมสูบฉีดตามไปด้วย มีทั้งคนถ่ายวิดีโอ มีทั้งคนไลฟ์สด มีทั้งคนส่งเสียงเชียร์ ซ้ำยังมีพลเมืองดีช่วยคนตระกูลหลานขัดขวางพวกเจ้าหน้าที่รัฐที่เข้ามาเกะกะอีกด้วย