บทที่ 2208 อาเป่าบุกเบิกที่ดิน

หลี่ชิงเฟิงรู้สึกจนใจเป็นอย่างมาก จึงทำได้เพียงหาบุ้งกี๋ใบเล็กๆ มาวางไว้แทบเท้าของจื่ออวี๋ จากนั้นก็หยิบก้อนหินที่อยู่ข้างๆ ซึ่งมีขนาดประมาณกำปั้นเล็กๆ ของเธอขึ้นมาแล้วพูดว่า

"ลูกรัก หนูเก็บก้อนหินแบบนี้นะ เข้าใจไหม"

"ไม่ต้องเก็บก้อนใหญ่ๆ หรอก เก็บแค่แบบนี้ก็พอ"

จื่ออวี๋จ้องมองพ่อเก็บก้อนหินก้อนเล็กๆ สองสามก้อนใส่ลงในบุ้งกี๋ด้วยสีหน้าจริงจัง จากนั้นเธอก็ทำตามโดยการเก็บก้อนหินก้อนหนึ่งใส่ลงไปบ้าง

เมื่อเห็นก้อนหินที่ตัวเองเก็บมานอนนิ่งอยู่อย่างสงบในบุ้งกี๋ เธอก็เข้าใจขึ้นมาในทันที