บทที่ 2227 สั่งสอนอย่างหนัก

อาเป่าเกาหัวหัวเราะแหะๆ "ผมตั้งใจว่าพอจับกบภูเขาได้ก็จะให้คุณลุงช่วยเอาไปขายให้น่ะครับ"

หลี่ชิงเฟิงพยักหน้า "แบบนี้ค่อยยังชั่วหน่อย กบภูเขาชั่งนึงขายได้อย่างน้อยสองร้อยหยวนจริงๆ นั่นแหละ แต่ว่ามันก็ไม่ได้ตายตัวเสมอไปหรอกนะ"

"ถ้ากบภูเขาตัวเล็กไป ราคาก็จะลดลงมาหน่อย"

"ถ้ากบภูเขาบาดเจ็บหรือใกล้ตาย ราคาก็จะตกตามไปด้วย"

"เพราะฉะนั้น ถ้านายอยากจะจับกบภูเขาไปขายหาเงินจริงๆ ก็ต้องจับตัวใหญ่ๆ แล้วก็ห้ามทำให้มันบาดเจ็บด้วย"

อาเป่าทำตามวิธีที่พี่เฟิงสอนจับกบภูเขาไปพลาง ก็ตั้งใจฟังไปพลาง

ในป่าอยู่ห่างจากหมู่บ้านไกลพอสมควร แถมยังเป็นภูเขาหินที่สูงชันแบบนี้ ตอนกลางคืนชาวบ้านจึงแทบไม่มีใครเข้าป่ามาจับกบภูเขาเลย

ด้วยเหตุนี้ กบภูเขาในป่าแถบนี้จึงมีเยอะมาก

อาเป่าอาศัยการฟังเสียงเพื่อระบุตำแหน่ง พอใช้ไฟฉายส่อง กบภูเขาก็จะหยุดนิ่งอยู่กับที่

ถึงแม้เขาจะยังเป็นแค่เด็ก แต่ก็อยู่ในวัยสิบกว่าขวบที่กำลังซุกซนและมีพลังเหลือเฟือที่สุดพอดี

ดังนั้นเขาจึงลงมือได้อย่างคล่องแคล่วและว่องไว กบภูเขาตัวไหนที่ถูกเขาส่องไฟใส่ แทบจะไม่มีตัวไหนหนีรอดไปได้เลย

เมื่อเป็นเช่นนี้ เวลาผ่านไปไม่ถึงสองชั่วโมง เขาก็จับกบภูเขาได้ถึงแปดตัว

แถมกบภูเขาทั้งแปดตัวนี้ยังตัวใหญ่อ้วนท้วนสมบูรณ์ มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นของดี

เนื่องจากตอนที่เข้าป่าพวกเขาไม่ได้พกกระสอบฟางมาด้วย หลี่ชิงเฟิงจึงถอดเสื้อตัวนอกของตัวเองออก แล้วมัดแขนเสื้อกับคอเสื้อเพื่อทำเป็นถุงให้อาเป่าใส่กบภูเขา

อาเป่าแง้มช่องว่างตรงปากเสื้อออกเล็กน้อย มองดูกบภูเขาตัวใหญ่ที่อยู่ข้างในด้วยความเบิกบานใจ

กบภูเขาพวกนี้อย่างน้อยๆ ก็หนักตัวละครึ่งชั่งเลยนะ

แปดตัวก็ประมาณสี่ห้าชั่งแล้ว

ถ้าขายได้ชั่งละสองร้อยหยวนจริงๆ นั่นก็เกือบพันหยวนเลยนะ

พอนึกถึงว่าตัวเองกำลังจะหาเงินได้เยอะขนาดนี้ อาเป่าก็ดีใจจนตัวสั่น

ในที่สุดก็จะได้กินข้าวอิ่มท้องแล้ว

ในที่สุดก็ไม่ต้องกลืนน้ำลายไปพลาง จ้องมองเศษอาหารของคนอื่นไปพลางอีกแล้ว

อาเป่าหัวเราะอย่างมีความสุข พอเงยหน้าขึ้นมาเห็นว่าพี่เฟิงเดินไปไกลแล้ว ก็รีบวิ่งตามไป

หลี่ชิงเฟิงไม่เพียงแต่สอนวิธีจับกบภูเขาให้อาเป่าเท่านั้น แต่ยังถือโอกาสสอนให้เขารู้จักสมุนไพรที่ใช้รักษาบาดแผลภายนอกรวมถึงแผลจากงูพิษและแมลงมีพิษกัดต่อยด้วย

ตอนนี้ในมือเขากำหญ้าไว้กำหนึ่ง ชี้ไปที่หญ้าพวกนั้นแล้วพูดว่า

"อาเป่า นายดูเจ้านี่นะ"

"นี่คือต้นบัวครึ่งซีก"

"มีคำกล่าวโบราณบอกไว้ว่า รู้จักต้นบัวครึ่งซีก คืนคืนหลับเคียงข้างงูได้"

"ความหมายก็คือ ขอแค่นายรู้จักสมุนไพรชนิดนี้ ก็ไม่ต้องกลัวงูพิษอีกต่อไปแล้ว"

"ถึงแม้คำพูดนี้จะฟังดูเกินจริงไปหน่อย แต่มันก็ใช้ได้ผลกับงูพิษส่วนใหญ่จริงๆ"

"ตอนนี้เป็นฤดูร้อนซึ่งเป็นช่วงที่งูพิษออกหากิน ถ้าถูกงูพิษกัด อันดับแรกต้องขอความช่วยเหลือจากคนรอบข้างก่อน"

"และในขณะเดียวกันก็สามารถใช้ต้นบัวครึ่งซีกเพื่อบรรเทาพิษให้ตัวเองได้ด้วย"

"โดยเฉพาะตอนที่เข้าป่ามาจับกบภูเขา ตอนกลางคืนแบบนี้ไม่เพียงแต่อันตราย แถมต่อให้นายจะโทรศัพท์ไปขอความช่วยเหลือจากคนอื่นได้ คนอื่นก็ยากที่จะหานายเจอได้ในทันที"

"เพราะฉะนั้น นายต้องจำสมุนไพรพวกนี้ไว้ให้ดีนะ"

"พี่จะไม่พูดอะไรให้มันเยอะแยะหรอก แค่บอกให้นายรู้จักไว้ไม่กี่ชนิด เพื่อเอาไว้ใช้ในยามฉุกเฉินก็พอ"

อาเป่าจดจำไว้ในใจ

ถึงแม้เขาจะกัดฟันฝืนใจเข้าป่ามาจับสัตว์ป่า

แต่นั่นก็เป็นเพียงความกล้าหาญชั่ววูบเท่านั้น

หลังจากได้ยินพี่เฟิงพูดถึงอันตรายต่างๆ ในป่า เขาก็ยังรู้สึกหวาดกลัวอยู่ดี

ตอนนี้พี่เฟิงกำลังสอนให้เขารู้จักสมุนไพรพวกนี้ เขาย่อมต้องพยายามจดจำอย่างสุดความสามารถ

เดิมทีเขาก็เป็นเด็กชาวเขาอยู่แล้ว จึงคุ้นเคยกับดอกไม้ใบหญ้าเล็กๆ ที่พบเห็นได้ทั่วไปเหล่านี้เป็นอย่างดี

เมื่อก่อนก็แค่ไม่รู้ชื่อเรียกและสรรพคุณของมัน แต่ตอนนี้พอได้รู้แล้ว ก็รู้สึกว่ามันวิเศษมาก

ที่แท้ดอกไม้ใบหญ้าเล็กๆ ที่เห็นได้ทั่วไปในป่าก็คือสมุนไพรช่วยชีวิตนี่เอง

ช่างยอดเยี่ยมจริงๆ

หลี่ชิงเฟิงพาอาเป่าไปทำความรู้จักกับสมุนไพรไปพลาง จับกบภูเขาไปพลาง

จนกระทั่งถึงเวลาเที่ยงคืน เมื่อเห็นว่าอาเป่าเริ่มทนไม่ไหวแล้วจริงๆ ถึงได้หยุดเดินหน้าต่อ

จากนั้นก็รับเสื้อที่ใส่กบภูเขาจากมืออาเป่ามาผูกปากให้แน่น แล้วส่งคืนให้เขา

พร้อมกับย่อตัวลงเพื่อให้อาเป่าปีนขึ้นมาขี่หลังของตัวเอง

อาเป่ามองดูพี่เฟิงที่ไม่ได้ใส่เสื้อตัวนอก แถมยังย่อตัวหันหลังให้ตัวเอง ก็รู้สึกอึ้งไปเล็กน้อย

เดิมทีเขาก็รู้สึกง่วงนอนอยู่บ้างแล้ว แต่พอเห็นพี่เฟิงทำแบบนี้ ก็รู้สึกปวดหนึบในใจ ความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจอย่างบอกไม่ถูกค่อยๆ คืบคลานเข้ามาอีกครั้ง

ตั้งแต่ที่แม่พาน้องสาวจากไป ก็ไม่มีใครเคยกอดเขาหรือให้เขาขี่หลังอีกเลย

แม้แต่พ่อแท้ๆ ของเขาก็ยังเย็นชากับเขา ราวกับว่าเขาเป็นตัวซวยอะไรทำนองนั้น

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงตอนที่แม่เลี้ยงเข้ามา พ่อของเขาก็ยิ่งรำคาญที่จะมองหน้าเขาเสียด้วยซ้ำ

ครั้งล่าสุดที่เขาได้เจอพ่อก็คือช่วงตรุษจีน

ตอนนั้นก็ได้เจอหน้ากันแค่แวบเดียวเท่านั้น

พ่อของเขาเอาของมาให้ที่บ้านนิดหน่อย แล้วก็รีบจากไปอย่างเร่งรีบ

บอกว่าเป็นห่วงภรรยากับลูกที่ยังอยู่ในเมือง

ปู่กับย่าถึงแม้จะอยากรั้งเขาไว้ แต่ก็คิดว่าเขาเป็นนักธุรกิจ ต้องเอาเรื่องธุรกิจเป็นหลัก ก็เลยไม่ได้พูดรั้งไว้

ตอนนั้นความจริงแล้วอาเป่าอยากให้พ่อกอดเขาสักครั้ง แต่สิ่งที่ได้รับกลับมามีเพียงสายตาที่เย็นชา

พร้อมกับคำกำชับเดิมๆ สองสามประโยคที่บอกให้เขาเชื่อฟังคำสั่งสอนของปู่กับย่า

เมื่อเห็นอาเป่าไม่ขยับ หลี่ชิงเฟิงก็หันไปมองเขา "มัวยืนเหม่ออะไรอยู่ล่ะ"

"รีบขึ้นมาสิ เดี๋ยวพี่แบกนายกลับหมู่บ้านเอง"

"พวกเราเดินเข้ามาในป่าลึกแล้วนะ ถ้าขืนเดินกลับด้วยความเร็วของนายล่ะก็ อย่างน้อยๆ ก็ต้องใช้เวลาเป็นชั่วโมงเลยนะ"

"รีบขึ้นมาเร็ว อย่าเสียเวลาเลย"

อาเป่าถึงได้ดึงสติกลับมา รีบกระโจนขึ้นไปบนแผ่นหลังกว้างของพี่เฟิง

ในที่สุดน้ำตาก็ไหลร่วงหล่นลงมาอย่างไม่รักดี

หลี่ชิงเฟิงรับรู้ได้ถึงความเปียกชื้นบนแผ่นหลัง จึงแกล้งหยอกล้อเขา

"หัวไหล่พี่ไม่ใช่สะโพกไก่ชิ้นโตนะ นายอย่าทำน้ำลายหกลงมาเชียวล่ะ"

"ถ้านายหิว เดี๋ยวค่อยไปนอนที่บ้านพี่ก็แล้วกัน"

"เดี๋ยวพี่จะทำอะไรอร่อยๆ ให้กิน"

"ส่วนปู่กับย่าของนาย ไม่ต้องไปสนใจพวกเขาหรอก"

"เมื่อกี้พี่ได้ยินคนอื่นบอกว่า ปู่ใหญ่ของนายพาคนไปสั่งสอนปู่กับย่านายที่บ้านแล้วล่ะ"

"ถ้าคืนนี้นายกลับบ้านไป เกรงว่าปู่กับย่านายคงจะเอาความโกรธมาลงที่นายแน่ๆ"

อาเป่าตอบตกลง

ไม่ว่าพี่เฟิงจะพูดอะไรเขาก็ตอบตกลงทั้งนั้น

ตอนที่หลี่ชิงเฟิงเดินมาได้ครึ่งทาง ถึงได้พบว่าอาเป่าฟุบหลับอยู่บนหลังเขาอย่างหลับสนิทไปแล้ว

แต่ถึงแม้เขาจะหลับไปแล้ว มือน้อยๆ ที่จับเสื้อใส่กบภูเขาเอาไว้กลับไม่ยอมคลายออกเลยแม้แต่น้อย

หลี่ชิงเฟิงถอนหายใจ เร่งฝีเท้ากลับหมู่บ้านให้เร็วยิ่งขึ้น

หลังจากที่ชาวบ้านรู้ว่าชิงเฟิงตามอาเป่าไป ก็พากันกลับหมู่บ้านไปตั้งแต่หัวค่ำแล้ว

ส่วนปู่กับย่าของอาเป่าที่บอกว่าจะเข้าป่าไปตามหาอาเป่า ก็กลับบ้านไปแล้วเหมือนกัน

สองผัวเมียวางแผนเอาไว้ว่า รอให้อาเป่ากลับมาจะสั่งสอนอาเป่าให้หนัก

แต่รอแล้วรอเล่าก็ยังไม่เห็นกลับมาเสียที จึงด่าทอพร้อมกับลงกลอนประตูจากข้างใน บอกว่าจะดัดนิสัยอาเป่า ปล่อยให้อาเป่าไม่มีที่ซุกหัวนอนในคืนนี้

หลังจากลงกลอนประตู สองผัวเมียก็กลับไปนอนรอในห้อง

เรื่องราวในวันนี้สร้างความสะเทือนใจให้คนแก่ทั้งสองเป็นอย่างมาก ถึงแม้ตอนนี้จะเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ แต่ก็ข่มตาหลับไม่ลงจริงๆ

เพียงเพราะในใจของพวกเขายังมีความคับแค้นใจจุกอกอยู่

ถ้าไม่ได้ระบายความอัดอั้นนี้ออกมา คืนนี้ก็คงไม่มีทางนอนหลับได้อย่างแน่นอน

พวกเขารอแล้วรอเล่า รอจนถึงเที่ยงคืน ก็ยังไม่เห็นวี่แววของคน

เวลาผ่านไปทุกนาทีทุกวินาที สำหรับคนแก่ทั้งสองแล้วมันช่างทรมานเหลือเกิน

ถ้าไม่รู้ว่าอาเป่าอยู่ในป่าล่ะก็ ป่านนี้ทั้งสองคนคงพุ่งตัวออกไปตามหาอาเป่าแล้วแน่ๆ