บทที่ 224 จินเหม่าโก่ว

หลี่ชิงเฟิงรู้สึกราวกับว่าเส้นลมปราณในร่างกายขาดสะบั้นลงทั้งหมด

ทั้งที่บาดเจ็บแค่ที่หัวไหล่ แต่ไม่รู้ทำไม ทั่วทั้งร่างกลับรู้สึกปวดร้าวอย่างแสนสาหัส

ความเจ็บปวดนั้นราวกับมีแมลงนับไม่ถ้วนกำลังกัดกินอยู่ภายในร่างกาย

และเหมือนมีเข็มเหล็กนับไม่ถ้วนตอกทุบลงบนกระดูก

แม้ทั่วทั้งร่างจะขยับเขยื้อนไม่ได้ และลืมตาไม่ขึ้น