บทที่ 227 โดนหมูป่ากัด

แน่นอนว่าเรื่องพวกนี้หลี่ชิงเหอไม่รู้เรื่องเลย

พอเห็นน้องชายที่ตัวเองเลี้ยงดูฟูมฟักมาตั้งแต่เล็กแต่น้อยต้องมาบาดเจ็บสาหัสแบบนี้ เขาก็รู้สึกปวดร้าวราวกับบาดแผลนั้นเกิดขึ้นบนร่างของตัวเอง

ตั้งแต่คราวก่อนที่ชิงเฟิงช่วยรักษาอาการบาดเจ็บที่เอวให้ ความผูกพันฉันพี่น้องที่เลือนหายไปนานก็กลับคืนมาสู่หัวใจของเขาอีกครั้ง

ทุกอย่างราวกับได้ย้อนกลับไปในวัยเด็ก

ย้อนกลับไปในวัยเด็กที่สองพี่น้องต่างพึ่งพาและคอยอยู่เคียงข้างกัน