บทที่ 2279 ต้องอุ้มเด็กสลับตัวมาแน่ๆ

```

เขาหัวเราะหึๆ ตอบรับเสียงเรียกของนายท่านผู้เฒ่าหลี่ "หึๆ คิดไม่ถึงเลยนะว่านายท่านผู้เฒ่าจะยังจำชื่อของผมได้ด้วย"

"พอได้ยินท่านเรียกผมว่าอาจง ผมก็อดนึกถึงตอนที่ท่านสั่งสอนผมเมื่อหลายสิบปีก่อนไม่ได้เลยล่ะครับ"

"วันเวลาผ่านไปรวดเร็วเหมือนสายน้ำไหลจริงๆ เผลอแป๊บเดียว ตอนนี้พวกเราก็กลายเป็นคนที่ก้าวเท้าลงโลงไปแล้วข้างหนึ่งเหมือนกันหมดแล้ว"

นายท่านผู้เฒ่าหลี่ไอโขลกอย่างแรงสองสามครั้ง พยายามจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ถูกเสียงไอของตัวเองกลบไปจนหมด