บทที่ 233 เห็ดหลินจือ

เสือลายเมฆเอียงคอ ขนสีทองของมันเปล่งประกายระยิบระยับภายใต้แสงแดดยามบ่าย

ในปากของมันคาบของสีดำบางอย่างเอาไว้ แววตาใสซื่อและอ่อนโยน ดูแล้วไม่ได้มีเจตนาร้ายอะไร

เมื่อเห็นสามพ่อลูกถอยห่างออกไป มันก็ดูเหมือนจะไม่ค่อยยอมแพ้นัก ยกอุ้งเท้าหน้าขึ้นเตรียมจะก้าวเดินไปข้างหน้า

หลี่ชิงเฟิงเห็นดังนั้น ก็คิดว่ามันกำลังจะพุ่งจู่โจม จึงรีบคว้าท่อนไม้ที่อยู่ข้างๆ ขึ้นมา จ้องมองมันด้วยสีหน้าอันตราย

เสือลายเมฆตัวนี้คืออันตรายครั้งใหญ่ที่สุดเท่าที่เขาเคยเจอมาจนถึงตอนนี้