บทที่ 237 เก็บใบไผ่รวก

"ไจ๋หมินเอ๊ย กลับมาแล้วเหรอ" หวังจวี๋เฟินเพิ่งจะได้สติ แกใช้มือเช็ดตาพลางหัวเราะร่า "ฟืนที่ตัดกลับมาวันนี้ดูเหมือนจะแห้งกว่าแถมยังท่อนใหญ่กว่าเมื่อวานด้วยนะเนี่ย"

ถังไจ๋หมินวางกองฟืนไว้ตรงมุมบ้านด้วยท่าทางภาคภูมิใจเล็กน้อย ยิ้มตอบ "ใช่ครับ วันนี้ผมเห็นบนเขามีไม้ป่าถูกคนตัดทิ้งไว้เป็นแถบ ก็เลยตัดกลับมาบ้างครับ"

"อะไรนะ?" หวังจวี๋เฟินตกใจ "แกไปขโมยฟืนที่คนอื่นเขาตากไว้เหรอ? ไจ๋หมิน ย่าเคยบอกแกแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าอย่าไปขโมยฟืนของคนอื่น ทำไมแกถึงไม่รู้จักจำห๊ะ?"

"ผมไม่ได้ขโมยนะ!" ถังไจ๋หมินรีบอธิบาย "นี่มันเศษฟืนส่วนปลายที่คนอื่นเขาตัดทิ้งแล้วไม่เอาต่างหาก ดูเหมือนจะท่อนใหญ่ แต่จริงๆ มันสั้นนิดเดียวเอง"

หวังจวี๋เฟินเดินเข้าไปดูใกล้ๆ ถึงได้ถอนหายใจอย่างโล่งอก "ไจ๋หมิน แกต้องฟังคำสอนของย่านะ คนเราเกิดมาจนได้ แต่ห้ามขโมยเด็ดขาด เข้าใจไหม?"