ตอนที่ 2470 พุ่งทะยานขึ้นทีละขั้น

จื่อเหิงรู้สึกสะเทือนใจในอก เขาพยักหน้าอย่างแรง "พ่อครับ ผมเข้าใจแล้ว ผมจะบอกลาทุกคนเป็นอย่างดีครับ"

แต่แล้วเขาก็เปลี่ยนความคิด พลางถามตัวเองในใจว่า ถ้าคิดถึงพวกเขาจริงๆ ไม่ว่าพวกเขาจะอยู่ที่ไหน ฉันก็ไปหาพวกเขาได้ไม่ใช่เหรอ

ทว่า นานๆ ทีพ่อจะพูดจาซึ้งๆ แบบนี้ เขาอย่าเพิ่งถามคำถามแบบนั้นออกไปจะดีกว่า

เขานึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ "พ่อครับ ก่อนหน้านี้พวกเราเคยสัญญากับลู่ลู่ไว้ว่าจะชวนเธอไปเที่ยวที่บ้านเราน่ะครับ"

หลี่ชิงเฟิงก็นึกเรื่องนี้ขึ้นมาได้เช่นกัน จึงเอ่ยว่า "งั้นเย็นนี้หลังเลิกเรียน พวกเราก็พาลู่ลู่ไปกินข้าวไปเที่ยวเล่นที่บ้านเราด้วยกันเลย"