บทที่ 264 แก่แต่ทำตัวไม่น่าเคารพ

สวีเหล่าต้าเป็นคนฉลาด เขารู้ดีว่า เมื่อสายใยเชื่อมโยงอย่างสวีซานเม่ยจากไปแล้ว นับจากนี้เป็นต้นไป สองพี่น้องตระกูลเหมาจะไม่มีทางปรายตามองเขาอีกเลย ดังนั้นเขาจึงต้องคว้าโอกาสสุดท้ายนี้ไว้ เพื่อสูบเลือดสูบเนื้อตระกูลเหมาให้หนักที่สุด เงินสองหมื่นหยวนไม่ถือว่าเยอะ ไม่ถึงกับบีบคั้นให้ตระกูลเหมาจนตรอก แต่ก็ไม่ถือว่าน้อย ไม่ทำให้คนตระกูลสวีที่ตามมาด้วยต้องหัวเราะเยาะเขา เขาเชิดคางขึ้นอย่างเย่อหยิ่ง แสดงคำว่า 'แก่แต่ทำตัวไม่น่าเคารพ' ออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบ

บนบ่าของเหมาเหวินไฉและเหมาเหวินหัวยังมีโลงศพของมารดาเฒ่ากดทับอยู่ จะวางลงง่ายๆ ก็ไม่ได้ ทำได้เพียงถลึงตาใส่สวีเหล่าต้า ชี้หน้าด่าทอเขาอย่างสาดเสียเทเสีย แต่ว่า ด่าไปแล้วจะได้อะไร? สวีเหล่าต้าไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด เขายืนกอดอก ทำหน้าตาเหยียดหยาม ยืนรอดูท่าทีอยู่แบบนั้น รอดูสิว่าใครจะทนได้นานกว่ากัน!

ปู่รองเหมาดูเวลาแล้วก็เริ่มร้อนรน รีบหันขวับกลับไปข้างกายเหมาเหวินไฉแล้วกระซิบเกลี้ยกล่อม "เหวินไฉ ใกล้จะถึงเวลาแล้วนะ ถ้าไม่แห่ศพออกไปตอนนี้ เกรงว่าจะเป็นลางไม่ดีเอานะ หรือว่าคราวนี้จะยอมให้เงินเขาไปเถอะ วันหน้าก็ไม่ต้องไปมาหาสู่กันจนกว่าจะตายจากกันไป ถือซะว่าใช้เงินสองหมื่นหยวนตัดขาดญาติพี่น้องตระกูลนี้ไปเลย!"

เหมาเหวินไฉไม่ใช่คนมีความคิดเป็นของตัวเองอยู่แล้ว พอฟังปู่รองพูดแบบนี้ ก็เริ่มไขว้เขว หันหน้าไปเตรียมจะเรียกภรรยาให้ไปหยิบเงิน เหมาเหวินหัวได้ยินดังนั้น ก็ตวาดห้ามทันที "ไม่ได้ จะให้เขาทำไมกัน?" "ตั้งแต่เล็กจนโต เขาเอาเปรียบครอบครัวเราไปตั้งเท่าไหร่?" "พวกเราสองพี่น้องแทบจะอดตายอยู่แล้ว ลืมไปแล้วหรือไง?" "ถ้าวันนี้ให้เงินเขาไป ชีวิตหลายสิบปีของพวกเราก็ถือว่าสูญเปล่าแล้ว!" "อย่างมาก ก็แค่ทิ้งโลงศพนี้ไว้ ให้คนตระกูลสวีของพวกมันแบกกลับไปเองเลย!"

พูดจบ เหมาเหวินหัวก็ตั้งใจจะทิ้งโลงศพจริงๆ! ลางดีลางร้ายอะไรกัน! ความกตัญญงกตัญญูอะไรกัน! นี่มันบีบคั้นให้คนเดินไปสู่ทางตันชัดๆ!