บทที่ 269 หวนกลับมาอีกครั้ง

ทว่า ในขณะที่เขากำลังลังเลอยู่นั้น ชาวบ้านคนอื่นๆ กลับพากันตามมาด้วย บางคนเอาไข่ไก่บ้านของตัวเองมาให้เขา บางคนถึงกับจับไก่มาให้เขาสองตัวเลยทีเดียว ยังมีบางคนเอาฟักทอง เผือก หรืออะไรต่างๆ ในบ้านใส่กระสอบมาให้เขาอีก คนเหล่านี้ล้วนเป็นคนที่หลี่ชิงเฟิงเคยรักษาให้ทั้งสิ้น หลี่ชิงเฟิงรักษาให้พวกเขาฟรีๆ ไม่เก็บเงินเลยสักแดงเดียว พวกเขารู้สึกไม่ดีที่จะเอาเปรียบเขามากขนาดนี้ จึงพากันขนของที่บ้านมาวางไว้บนรถของหลี่ชิงเฟิง เพียงไม่นาน รถก็เต็มไปด้วยข้าวของ แม้แต่ที่นั่งข้างคนขับก็ยังมีแม่ไก่แก่สองตัวนั่งอยู่ ช่างเป็นน้ำใจที่ยากจะปฏิเสธจริงๆ หลี่ชิงเฟิงแทบจะไม่มีโอกาสได้ปฏิเสธเลยด้วยซ้ำ จึงทำได้เพียงขับรถพาลูกๆ และข้าวของเต็มรถกลับบ้านไป เดิมทีคิดว่าเรื่องนี้ถือว่าจบลงอย่างสมบูรณ์แล้ว สภาพจิตใจของหลี่ชิงเฟิงจึงปลอดโปร่งเป็นอย่างมาก ยังไงเสียผลตอบแทนในช่วงสองวันนี้ก็ถือว่ามากมายจริงๆ ไม่เพียงแต่จะได้สำรวจปริมาณของป่าชนิดต่างๆ ในเทือกเขารอบหมู่บ้านนี้เท่านั้น แต่ยังได้แฟนคลับกลับมาอีกไม่น้อย อีกอย่างก็คือ ซองแดงที่สองพี่น้องตระกูลเหมาให้นั้นซองใหญ่มากจริงๆ ตั้งสองหมื่นหยวนเชียวนะ! นี่เป็นซองแดงที่ใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยได้รับมาจนถึงตอนนี้เลย คนตระกูลสวีอยากจะรีดไถเงินสองหมื่นหยวนจากสองพี่น้องตระกูลเหมา พวกเขาไม่ยอมให้ แต่สุดท้ายกลับเต็มใจมอบให้กับหลี่ชิงเฟิง หลี่ชิงเฟิงขับรถแล่นไปตามถนนในหมู่บ้านอย่างช้าๆ หมู่บ้านนี้ก็เหมือนกับหมู่บ้านลวี่สุ่ย ที่มีภูเขาล้อมรอบทั้งสี่ด้าน การขับรถจากหมู่บ้านออกไปยังถนนใหญ่ด้านนอก ต้องวิ่งไปตามทางบนเขาประมาณสามถึงสี่กิโลเมตร รถเพิ่งจะแล่นออกจากหมู่บ้านมาได้ครึ่งทาง ก็เหยียบเบรกเสียงดังเอี๊ยด หลี่ชิงเฟิงเหยียบเบรกกะทันหัน หยุดรถสนิท สายตาที่ไม่สบอารมณ์นักมองทะลุกระจกหน้ารถไปยังกลุ่มคนที่ยืนอยู่กลางถนน ถ้าไม่ใช่คนตระกูลสวี แล้วจะเป็นใครไปได้อีกล่ะ? ภาพที่เห็นคือคนตระกูลสวีที่เดิมทีหนีเตลิดเปิดเปิงไปแล้ว ตอนนี้กลับมาตั้งหลักใหม่ ภายใต้การนำของสวีเหล่าต้า พวกเขายืนขวางอยู่กลางถนนด้วยท่าทีดุดัน สกัดกั้นรถของหลี่ชิงเฟิงเอาไว้ คนยี่สิบกว่าคนใช้สายตาดุร้ายมองทะลุกระจกเข้าไป จ้องมองชายที่นั่งอยู่ตรงที่นั่งคนขับ เป็นเพราะมัน ที่ทำให้แผนการอันสมบูรณ์แบบต้องพังทลายลง! เป็นเพราะมัน ที่ทำให้เงินสองหมื่นหยวนที่เกือบจะได้มาครองอยู่แล้วต้องหลุดมือไป! และก็เป็นเพราะมัน ที่ทำให้ตระกูลสวีที่กดข่มตระกูลเหมามาหลายสิบปีต้องกลายเป็นตัวตลกในชั่วพริบตา! เป็นมัน! เป็นเพราะมันทั้งนั้น! ทุกอย่างล้วนเป็นเพราะมัน! คนตระกูลสวีเกลียดชังหลี่ชิงเฟิงจนแทบจะกินเลือดกินเนื้อ สวีเหล่าต้าหรี่ตาลงอย่างอันตราย แค่นเสียงเย็นว่า "อาจารย์หลี่ พวกเรานี่มีวาสนาต่อกันจริงๆ นะ มาเจอกันอีกแล้ว"

หลี่ชิงเฟิงมองผ่านกระจกมองหลังเห็นเด็กทั้งสองคนหลับไปแล้ว จึงค่อยๆ เปิดประตูรถ ลงจากรถ แล้วปิดประตูลงอย่างแผ่วเบา กดปุ่มล็อกรถ แล้วหันไปยิ้มให้สวีเหล่าต้า "นั่นสิครับ มีวาสนากันจริงๆ ผมเห็นซาลาเปาบนหัวคุณลุงเหมือนจะยุบลงไปหน่อยแล้ว ไม่เป็นอะไรแล้วใช่ไหมครับ"

แกว่งเท้าหาเสี้ยนชัดๆ นี่มันหาเรื่องเจ็บตัวชัดๆ! สวีเหล่าต้าอั้นไฟโกรธไว้เต็มท้อง กัดฟันกรอดเอ่ยว่า "หึหึ ไอ้หนู อย่ามาทำเป็นเก่งไปหน่อยเลย ฉันจะบอกแกให้นะ ต่อให้แกจะเจ๋งแค่ไหน ตอนนี้แกก็ตัวคนเดียว พวกเรามีคนตั้งเยอะ ฉันขอเตือนให้แกเจียมตัวหน่อย อย่าหาเรื่องใส่ตัวดีกว่า"

"เหรอครับ?" หลี่ชิงเฟิงหัวเราะ "คุณอยากให้ผมเจียมตัวยังไงล่ะครับ?"

"ก็เพราะแกแส่ไม่เข้าเรื่อง ทำให้พวกเราชวดเงินสองหมื่นหยวนจากตระกูลเหมา ตอนนี้ ฉันจะให้โอกาสแกชดใช้"