บทที่ 274 ตายแล้ว

มันซุ่มซ่อนตัวอยู่อย่างเงียบเชียบในพุ่มไม้ฝั่งตรงข้ามบ้านกระท่อมมุงแฝก ดวงตาอันคมกริบจ้องมองทุกสรรพสิ่งเบื้องหน้าบ้านกระท่อมมุงแฝก

มันเห็นหลี่ชิงเฟิงอุ้มแม่ไก่ตัวใหญ่สองตัวเดินจากไป โดยไม่สนใจเสียงร้องไห้จ้าของเด็กชายเลยแม้แต่น้อย

พอเห็นเด็กชายร้องไห้ ทารกน้อยที่เดิมทีกำลังหัวเราะเอิ๊กอ๊ากปรบมืออยู่ก็หยุดหัวเราะ

เธอมองเด็กชายด้วยความตกตะลึงระคนสงสัย ริมฝีปากก็เบะออกตามโดยไม่รู้ตัว

"กรรจ์!" เสือลายเมฆส่งเสียงคำรามในลำคอ อดไม่ได้ที่จะเกร็งลำตัวแน่น!