บทที่ 299 ใช้กำลังขืนใจ

หลูชิ่งหลินเห็นลูกสาวกลับมาแล้ว จึงเอ่ยว่า "เสี่ยวเยว่ ในเมื่อวั่นหลุนมาแล้ว ลูกก็ไม่ต้องเข้าป่าแล้วล่ะ เรื่องรังผึ้งไม่ต้องไปสนใจมันหรอก รอให้ขาพ่อหายดีก่อน พ่อค่อยเข้าป่าไปดูเอง ถึงตอนนั้นถ้ามีก็เอา ไม่มีก็ช่างมัน"

หลูเสี่ยวเยว่ได้ยินดังนั้นก็ขมวดคิ้ว "พ่อคะ น้ำผึ้งจินละตั้งร้อยกว่าหยวนเชียวนะคะ สิบจินก็ตั้งพันกว่าหยวนแล้ว หนูเข้าป่าไปแบกกลับมาดีกว่าค่ะ"

พูดพลาง ก็ไม่แม้แต่จะปรายตามองเจิ้งวั่นหลุน หันหลังเตรียมจะเดินออกไปอีก

หวงหมิงซิ่วคว้าตัวเธอไว้แน่น เอ่ยตำหนิว่า "แกกำลังทำอะไรฮะ? วั่นหลุนเพิ่งจะมา แกก็จะไปซะแล้ว แกหมายความว่ายังไง?"

"แม่ไม่ใช่เหรอคะที่ให้หนูไปแบกรังผึ้ง?" หลูเสี่ยวเยว่สายตาเย็นชา น้ำเสียงเย็นเยียบ