บทที่ 302 วุ่นวายอลหม่าน

หลังจากจอดรถ หลี่ชิงเฟิงก็ลงจากรถ แหงนหน้ามองนกตัวใหญ่ที่บินห่างออกไปบนท้องฟ้าอีกครั้ง

เขาเข้าไปนั่งที่เบาะหลัง กอดเด็กทั้งสองคนไว้ และปลอบโยนอยู่ครู่หนึ่ง

ขณะที่ปลอบโยน ก็หวนนึกถึงเรื่องราวต่างๆ ก่อนหน้านี้ไปด้วย

หากเดาไม่ผิด คราวที่แล้วที่จื่อเหิงถูกตัวต่อต่อย มีความเป็นไปได้สูงมากว่าจะเป็นฝีมือของเสือลายเมฆ

เพราะตอนนั้นจื่อเหิงกัดจื่ออวี๋