บทที่ 311 ถังซิงดูผิดปกติไป

ตอนที่เขาขนของป่ากว่าสองร้อยจินมาถึงตัวอำเภอ ก็เป็นเวลาเก้าโมงเช้าแล้ว

เดิมทีเขาวางแผนไว้ว่าจะมาถึงตัวอำเภอตอนแปดโมง แต่เพราะพ่อแม่เข้ามาแทรกแซง เรื่องราวก็เลยล่าช้าออกไป

หลังจากหาที่ว่างหน้าตลาดสดเพื่อขนของลงจากรถได้แล้ว เขาก็เอากระดาษลังมาเขียนป้ายราคา: มันมือเสือป่าจินละสิบหยวน หน่อไม้ฤดูหนาวป่าจินละสิบหยวน

ในช่วงเวลานี้ เมื่อฤดูหนาวอันหนาวเหน็บมาเยือน ความเกียจคร้านของผู้คนก็ถูกกระตุ้นขึ้นมาอย่างหนัก ชาวเขาที่เข้าป่าไปขุดของป่าจึงลดจำนวนลงอย่างเห็นได้ชัด

บริเวณหน้าตลาดสดทั้งหมดมีแค่เขาคนเดียวที่มาขายของป่า