บทที่ 316 ของยิ่งหายากยิ่งมีค่า

หญิงชราเอาคำพูดนี้ไปพูดกับผู้ชายที่ขายปลาป่าอยู่ข้างๆ

ผู้ชายคนนั้นคาบบุหรี่ สภาพผมเผ้ารุงรังหันไปมองถังซิง

ตามด้วยแค่นหัวเราะเย็นชา "ช่างเถอะว่าจะขายออกหรือเปล่า ขอแค่อย่ามากระทบธุรกิจของเราก็พอ"

"ฉันก็แค่รู้สึกว่าคนแบบนี้มันโง่เกินไป" หญิงชรากล่าว "ในเมื่อเขาอยากจะทำตัวเลียนแบบพวกเรา หลอกว่าเป็นของพื้นบ้านของป่า ก็ต้องไม่เทของของตัวเองออกมาจนหมดรวดเดียวสิ"

"อย่างไข่ไก่ของฉันนี่ ถึงแม้จะเป็นแค่ไข่ไก่ฟาร์มที่รับมาในราคาส่งจินละสี่ห้าหยวน แต่ขอแค่ฉันเอาออกมาวางทีละไม่มาก แล้วเอาขี้ไก่มาป้ายบนเปลือกไข่สักหน่อย พอฉันบอกว่าเป็นไข่ไก่บ้าน ใครจะไปดูออก?"