บทที่ 328 พวกเราไม่คิดแบบนั้นนะ

ตอนนี้เมื่อได้ยินเสียงวิพากษ์วิจารณ์จากทุกคน ก็โอดครวญด้วยความน้อยอกน้อยใจว่า "ฉันจะไปทำอะไรได้ล่ะ? อาจารย์หลี่บอกว่าสร้างบ้านหลังเล็กๆ สองห้องนี้ให้งบสองแสนหยวน ฉันก็พยายามใช้เงินให้คุ้มค่าที่สุดแล้ว แต่ก็ยังใช้ไม่หมดสักที พวกคุณคิดว่าฉันอยากจะใช้เหล็กเส้นเยอะแยะขนาดนี้หรือไง!"

ฮือๆๆ ทำงานมาตั้งนาน ไม่เคยรู้สึกอึดอัดใจขนาดนี้มาก่อนเลย อาจารย์หลี่ให้งบมาสองแสน เพื่อสร้างบ้านเล็กๆ แค่สองห้องนี้ ถ้าเป็นคนอื่น สองพี่น้องคงหาเรื่องเอาของไร้สาระมาช่วยผลาญเงินให้หมดไปแล้ว แต่เงินของอาจารย์หลี่ พวกเขาจะเอาไปผลาญเล่นไม่ได้เด็ดขาด ต้องทำให้เงินทุกสตางค์คุ้มค่าที่สุด

ของไร้สาระพวกนั้น สองพี่น้องไม่ได้เอามาใช้เลยแม้แต่นิดเดียว กระทั่งในจิตใต้สำนึกยังช่วยอาจารย์หลี่ประหยัดเงินเสียด้วยซ้ำ พอเป็นแบบนี้ ดูเหมือนจะพยายามใช้เงินอย่างเต็มที่แล้ว แต่ความจริงเงินเหล่านี้กลับถูกใช้อย่างสมเหตุสมผล ไม่มีสูญเปล่าเลยแม้แต่น้อย ท้ายที่สุดแล้ว คุณภาพของบ้านก็แข็งแกร่งราวกับป้อมปราการ แต่งบสองแสนหยวนก็ยังใช้ไม่หมดอยู่ดี ฮือๆ เพิ่งจะเคยรู้สึกว่าการใช้เงินมันเหนื่อยยากก็คราวนี้แหละ

ส่วนทุกคนพอได้ยินว่าบ้านเล็กๆ แค่สองห้องนี้ใช้เงินไปตั้งสองแสน ต่างก็มีสีหน้าประหลาดใจกันถ้วนหน้า "สองแสนหยวน? แค่ห้องเล็กๆ สองห้องเนี่ยนะ ใช้เงินไปตั้งสองแสน? เชี่ย!"

ทุกคนเริ่มนั่งไม่ติดแล้ว! โดยเฉพาะหลี่ชิงเหอ หันขวับไปตะโกนใส่หลี่ชิงเฟิงทันที "ชิงเฟิง สมองนายมีปัญหาหรือเปล่าเนี่ย? บ้านเล็กๆ แค่สองห้องนี้ใช้เงินไปตั้งสองแสน?" พูดพลาง ก็ชูนิ้วขึ้นมาสองนิ้วด้วยสีหน้าพิลึกพิลั่น อ้าปากค้างจนคางแทบจะร่วงหล่นลงพื้น