บทที่ 330 สติปัญญาที่ไม่ธรรมดา

หลี่ฟู่อันรู้สึกปวดใจ เดินเข้ามาตั้งใจจะดึงจื่อเหิงให้ลุกขึ้น "จื่อเหิง มา ลุกขึ้นเถอะ อย่าร้องไห้เลย เดี๋ยวปู่สี่พาไปซื้อผลไม้ดีไหม?"

"ไม่เอา ผมไม่เอา!" จื่อเหิงสะบัดมือของปู่สี่ออก เตะขาน้อยๆ ทั้งสองข้างไปมา ร้องลั่น "ผมจะให้พ่อเก็บให้ผม!"

"พ่อเป็นคนขี้โกหกตัวเบ้อเริ่มเลย!"

"ฮือๆๆ"

"โธ่ ชิงเฟิง เธอนี่ก็จริงๆ เลย" หลี่ฟู่อันปลอบจื่อเหิงอยู่พักหนึ่ง แต่ก็ปลอบไม่สำเร็จ จึงหันกลับมาตำหนิหลี่ชิงเฟิง "เธอรับปากเด็กไปแล้ว แต่กลับทำไม่ได้ ในเมื่อทำไม่ได้ แล้วเธอจะไปรับปากเด็กทำไม?"