บทที่ 362 เชื่อว่านายจน เชื่อว่านายลำบาก

"นายไม่ต้องไปมองพวกเธอ!" หลี่ชิงเฟิงเห็นฉินฮ่าวไม่สามารถตอบคำถามนี้ได้ทันที ก็รู้สึกโกรธขึ้นมาเล็กน้อย "ฉันถามนายอยู่นะ นายไปมองพวกเธอทำไม? เกิดเป็นลูกผู้ชายอกสามศอก นายไม่มีความคิดและจุดยืนเป็นของตัวเองเลยหรือไง?"

"พี่เฟิง ผม ผมไม่รู้ครับ!" ฉินฮ่าวถูมือไปมาด้วยความทำอะไรไม่ถูก หลุบตาลงต่ำ ไม่กล้ามองใครอีก

เมื่อเห็นดังนั้น หลิ่วฮุ่ยเจวียนก็ยิ่งได้ใจ "หึ แกคิดว่าตัวเองเป็นใคร? แล้วถังไฉ่เฟิ่งล่ะเป็นใคร? ลำพังแค่พวกแกสองคนคิดจะแย่งลูกชายไปจากฉัน ฝันกลางวันไปเถอะ!"

"ลูกเอ๊ย กลับบ้านกับแม่เถอะ!" หลิ่วฮุ่ยเจวียนเดินเข้าไปคว้าแขนฉินฮ่าว ออกแรงดึงลากออกไปข้างนอก "ขอแค่ลูกกลับบ้านกับแม่ แม่จะหาลูกสะใภ้ที่ทั้งสาวทั้งสวยกว่านี้ให้ลูกใหม่เอง!"

"แม่!" ฉินฮ่าวสะบัดมือผู้เป็นแม่ทิ้ง เอ่ยอย่างไม่เต็มใจ "ผมไม่ไป ผมกับไฉ่เฟิ่งยังต้องไปหาหมอ แม่เลิกเข้ามายุ่งสักทีได้ไหม?"