บทที่ 366 รักษาถังไฉ่เฟิ่งจนหายดี

มองดูอาหารไม่กี่อย่างบนโต๊ะ หลี่ชิงเฟิงก็รีบเอ่ยว่า "คุณอาครับ คุณเตรียมอาหารตั้งเยอะแยะคนเดียว คงเหนื่อยแย่เลยใช่ไหมครับ ความจริงพวกเรากินไม่เยอะหรอกครับ คุณไม่ต้องเตรียมเยอะขนาดนี้ก็ได้"

"ทำแบบนั้นได้ยังไงล่ะ? นานๆ ทีที่นี่จะครึกครื้นสักครั้ง จะปล่อยให้พวกเธอกินไม่อิ่มหนำสำราญใจได้ยังไง"

เฉากวงหมิงพูดพลาง ก็หยิบชามสแตนเลสและช้อนที่เตรียมไว้ก่อนหน้านี้มาวางตรงหน้าจื่อเหิง เอ่ยถามด้วยใบหน้าเมตตาอารีว่า "เด็กน้อย หนูอยากกินข้าวสวยหรือกินข้าวต้มล่ะ? ลุงตักให้เอาไหม?"

"ไม่เป็นไรครับๆ ผมจัดการเองได้ครับ" หลี่ชิงเฟิงรู้สึกเกรงใจที่จะรบกวนชายชรา จึงรีบลุกขึ้นยืน

แต่เฉากวงหมิงกลับรีบดึงชามกลับไป เอ่ยด้วยความไม่พอใจว่า "เธอนั่งลง นั่งลงเลย! อุ้มเด็กอยู่ก็นั่งดีๆ สิ! ก็แค่ตักข้าว ไม่ได้ใช้แรงงานหนักเสียหน่อย ถึงฉันจะแก่ แต่ก็ไม่ได้แก่จนถึงขนาดตักข้าวไม่ได้หรอกนะ"