บทที่ 407 ไก่ป่าผู้ถูกเลือก

จื่อเหิงไม่เข้าใจความหมายของคำว่า ‘ทำงาน’ แต่ก็ยังเอ่ยถามขึ้นว่า "คืออะไรเหรอครับ?"

ฝีเท้าของเขาในตอนนี้ถือว่ามั่นคงมาก ถึงแม้จะยังเทียบกับหลี่ชิงเฟิงไม่ได้ แต่ก็ดีกว่าคนธรรมดาทั่วไปมากนัก

ยังไงซะตอนนี้ก็เป็นตอนกลางคืน ไม่ใช่ตอนกลางวัน

เขาเดินอยู่ท่ามกลางความมืดมิดในยามค่ำคืน ราวกับเดินอยู่ในตอนกลางวัน

ไม่เพียงแต่ฝีเท้าจะมั่นคงและว่องไวเท่านั้น แต่สีหน้าท่าทางก็ไม่มีความตื่นตระหนกและหวาดกลัวเหมือนตอนที่ถูกทิ้งให้อยู่ในความมืดตามลำพังก่อนหน้านี้อีกต่อไป